ماه تابان : سیری در اخلاق نبوی صلی الله علیه و آله صفحه 113

خداوند نیز مرا شکنجه خواهد کرد، گر چه پیامبر باشم».(1)

ابر رحمت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بر سر دوست و دشمن سایه افکنده بود و خنکای نسیم مهرورزی اش، جان بیگانه و آشنا را می نواخت. آن رسول یگانه، با دشمنان خویش نیز از سر انصاف رفتار می کرد و هرگز دشمنی های کینه توزان، آن حضرت را از مهربانی و خیرخواهی باز نداشت.

نمونه ای از رفتار کریمانه او با دشمنان را در چگونگی برخورد ایشان با اسیران جنگ بدر می توان مشاهده کرد:

«در جنگ بدر، هفتاد تن از ارتش قریش اسیر شدند. به موجب این واقعه، پیغمبر اسلام، آیین نامه ای برای اسیران جنگی وضع و سفارش کرد با اسیران به خوبی رفتار کنند. پیش از آنکه حضرت محمد صلی الله علیه و آله آیین نامه اسیران جنگی را وضع کند، هر کس سربازی را در میدان جنگ اسیر می کرد، او را ملک مطلق خود می دانست و می توانست هر گونه که میل داشت، او را به قتل برساند، حتی زنده نیز بسوزاند. حال آنکه بر اساس این آیین نامه، اسیران با پرداخت فدیه آزاد می شدند و فدیه نیز با میزان بضاعت افراد هم خوانی داشت. چون بیشتر اسیران قشون قریش، از خانواده های ثروتمند بودند، فدیه آزادی هر اسیر جنگی، چهارهزار درهم بود. هرگاه خانواده ای نتوانست آن مبلغ را بپردازد، می توانست با دادن مقداری شمشیر و نیزه، اسیر را آزاد کند.