ماه تابان : سیری در اخلاق نبوی صلی الله علیه و آله صفحه 19

وقت نماز می شد، گویا هیچ یک از اهل و عیال و دوست و آشنا را نمی شناخت.

حافظ با اشاره به عبادت عاشقانه می گوید:

گوشه محراب، ابروی تو می خواهم ز بخت تا در آنجا همچو مجنون درس عشق از بر کنم(1)

6. حیا

6. حیا

حیا، صفتی روحی و روانی است که اثر آن در رفتار شخص ظاهر می شود. آدمی، با آراستگی به حیا، هرگز عملی را که از دید خدا و بنده او ناشایست و ناخوشایند است، مرتکب نمی شود. همچنین اهل حیا هیچ گاه خود را به پستی نمی آلاید. در نگاه رسول خدا صلی الله علیه و آله :

حیا در هر که باشد، سبب آراستگی او می شود، همان گونه که بی حیایی در هر که باشد، وجود او را نازیبا جلوه می دهد.(2)

شرم و حیا، همانند شجره طیبه ای است که شاخه ها و میوه های فراوانی از انواع خیر و برکت _ بر آن آویخته شده است. از رسول اعظم صلی الله علیه و آله در این باره نقل است: