ماه تابان : سیری در اخلاق نبوی صلی الله علیه و آله صفحه 23

محبوبش دائم الحضور باشد، یک نفر هم که آمده باشد _ گر چه خیلی هم آدم صحیح و خوبی باشد لکن این باز می دارد به همین مقدار از آن مرتبه ای که او می خواهد باشد.در عین حال که این هم حضور است. این آدمی که با او صحبت می کند، در نظر او، همان از مظاهر [حق تعالی] است، لکن [از] آن مرتبه ای که اومی خواهد در آن مرتبه دائم الحضور باشد، بازش می دارد.(1)

«رسول خدا صلی الله علیه و آله فراوان استغفار می کرد؛ چرا که استغفار، نوعی عبادت است؛ زیرا این احساس را به عابد می دهد که عبادت هایش کافی نبوده است. این احساس ناکافی بودن عمل، خود، سبب احساس فقر بیشتر به خداوند و در نتیجه، نزدیک شدن به او و عظمت و جلال او می شود. همچنین موجب درک این حقیقت می گردد که عمل هر چند بزرگ باشد، در درگاه خداوند و در برابر او کوچک و ناچیز است. افزون بر این، هر کس نیکی های خود را فراوان و خود را بی نیاز از استغفار بداند، گویا در عبادتی که انجام می دهد، بر خداوند منت دارد، ولی احساس نیاز به استغفار و پناه بردن به درگاه خداوند، انسان را از منت دور می سازد».(2)

8. زهد

اشاره

8. زهد

همه پیامبران و اولیای الهی، به جاذبه های دنیا بی اعتنا و اهل زهدورزی بوده اند و این شرط خداوند با آنان بود: