ماه تابان : سیری در اخلاق نبوی صلی الله علیه و آله صفحه 43

پیامبر همواره خوش رو و خندان و ملایم بود. هرگز خشن، سنگ دل، پرخاشگر، بدزبان و عیب جو نبود. هیچ کس از او ناامید نمی شد. سه چیز را از نهاد خود رانده بود: مجادله در سخن، پرگویی و دخالت در کاری که به او مربوط نمی شد. کسی را سرزنش نمی کرد، لغزش ها و عیب های پنهانی مردم را جست وجو نمی کرد. هرگز سخن نمی گفت، مگر در موردی که به ثواب الهی امید داشت. هرگاه فرد غریب و ناآگاهی با او با خشونت سخن می گفت و درخواستی داشت، تحمل می کرد و به یارانش می فرمود: «هرگاه کسی را دیدید که حاجتی دارد، به او عطا کنید.» هرگز کلام کسی را قطع نمی کرد تا سخنش پایان گیرد.(1)

من ندیدم در جهان جست وجو

هیچ اهلیت به از خلق نکو(2)

(مولوی)

الف) حکایتی از حسن خلق پیامبر

الف) حکایتی از حسن خلق پیامبر

در حکایتی از سفینه البحار نوشته شیخ عباسی قمی درباره حسن خلق پیامبر چنین می خوانیم:

چون در جنگ احد، دندان های پیامبر شکست و چهره نورانی آن حضرت زخم برداشت، این امر بر اصحاب آن حضرت گران آمد تا آنجا که به آن حضرت گفتند: آنان را نفرین کن! پیامبر در پاسخ فرمود: من برانگیخته نشدم تا لعن و نفرین کنم، بلکه مبعوث شدم تا برای مردم