ماه تابان : سیری در اخلاق نبوی صلی الله علیه و آله صفحه 5

پیش گفتار

پیش گفتار

الگوپذیری از بزرگان و کمال یافتگان، فطری انسان هاست و اگر از روی اندیشه و بینشی درست صورت گیرد، به منزله راهی میان بُر برای رسیدن به مقصود است. «یکی از نویسندگان مغرب زمین می نویسد: برای مطالعه جوانان، هیچ چیز بهتر از شرح حال بزرگان نیست؛ زیرا وجود نوابغ، نمونه مجسم کلیه فضایلی است که ما می خواهیم با پندها و دستورهای خود به فرزندان امروز تعلیم دهیم».(1)

اسلام، چون از نقش مهم و سازنده الگوها در تربیت افراد آگاه بوده است، به افراد ممتازی که موقعیت خاص اجتماعی دارند و می توانند برای دیگر افراد به عنوان الگو و سرمشق پذیرفته شوند، سفارش می کند که ابتدا رفتار و سیره خودشان را اصلاح کنند. به همین دلیل، اسلام به عالمان تأکید می کند که حتماً بنا بر علم خویش عمل کنند. عالمان بی عمل را نیز به شدت نکوهش می کند و حتی عذاب اخروی آنان را سخت تر از عذاب دیگران می داند؛ زیرا مردم، علما را بیشتر به عنوان الگو می پذیرند و از رفتارشان پیروی می کنند. اگر صالح و نیک رفتار باشند، مردم نیز صالح خواهند شد و