ماه تابان : سیری در اخلاق نبوی صلی الله علیه و آله صفحه 64

تو را بدانچه توان آن را نداری، موظف نکرده است. پیامبر که نمی خواست کسی میان او و سرشت خدایی سخاوتش فاصله افکند، از گفته این شخص ناخشنود شد. در این هنگام، یکی از یاران آن حضرت که این ناخشنودی را در چهره آن حضرت دید، گفت: ای رسول خدا! انفاق کن و در پیشگاه خداوند، از تنگ دستی نترس! پیامبر در پی این سخن، تبسم کرد و آثار شادمانی در چهره اش پدیدار شد و آن گاه فرمود: «من به همین کار امر شده ام».(1)

«اصول اخلاقی امروز ما، سؤال به معنای گدایی را ننگ می داند و متکدی را یک عضو نالایق جامعه به حساب می آورد. امروز مردم عقیده دارند کسی که گدایی می کند، یا آن قدر تنبل است که نمی خواهد دنبال هیچ کار برود یا آنکه عادت های نکوهیده و عیب های بزرگ، مانع از کار کردن اوست. چهارده قرن پیش از این، در عربستان، گدایی ننگ بود و کسی در آن کشور گدایی نمی کرد و با اینکه بیشتر مردم، کم توان مالی بودند، گدایی رواج نداشت. با این حال، برخی پیشامدها مردم را مجبور می کرد از دیگران کمک بخواهند. وقتی راهزنان، مسافری را در بیابان برهنه می کردند، او ناگزیر بود سؤال کند و از دیگران درخواست کمک کند. وقتی سیل، قریه ای را ویران می ساخت و هستی سکنه قریه از میان می رفت، سکنه بلازده چاره ای نداشتند جز اینکه از دیگران درخواست کمک کنند. به هر حال، محمد صلی الله علیه و آله حتی پیش از اینکه