ماه تابان : سیری در اخلاق نبوی صلی الله علیه و آله صفحه 8

فرمود: ای ثعلبه! اگر تو مال اندکی داشته باشی و شکر آن را به جای آوری، بهتر از آن است که از اموال فراوان برخوردار باشی، ولی نتوانی از عهده شکر آن برآیی. آیا رسول الله در این زمینه برای تو اسوه نیکویی نیست. به خدا سوگند، اگر

می خواستم، کوه را برای خویش تبدیل به طلا و نقره می کردم(، ولی به اندکی از اموال راضی ام و سپاس گزار).(1)

گفتنی است در قرآن کریم، حتی از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نیز در مقام اسوه حسنه مؤمنان، خواسته شده است در پیمودن راه هدایت، به پیامبران پیشین اقتدا کند و زندگی آنان را فراروی راه خویش قرار دهد: «أُولئِکَ الَّذینَ هَدَی اللّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ؛ آنان، هدایت شدگان از طرف خدا هستند. پس به هدایت آنها اقتدا کن». (انعام: 90)

بیاییم رسول اعظم صلی الله علیه و آله را الگوی خویش قرار دهیم؛ که در دستانش، جامی شفابخش است و بر لبانش، تبسّمی حیات بخش و در دلش، محبت و خیرخواهی بسی ژرف؛ نازنینی که _ به تعبیر زیبای حکیم سنایی _ آفتاب وجودش، ما را از شمع «عقل» حساب گر بی نیاز خواهد کرد و بازار عقل را از رونق خواهد انداخت:

مصطفی اندر جهان، آن گه کسی گوید که عقل؟

آفتاب اندر فلک، آن گه کسی جوید سُهی؟(2)و(3)

1- الحویزی، تفسیر نور الثقلین، قم، المطبعه العلمیه، ج 4، ص 256.
2- سُهی: ستاره ای کم فروغ در دوردست های آسمان.
3- دیوان حکیم سنایی، ص 43.