ماه تابان : سیری در اخلاق نبوی صلی الله علیه و آله صفحه 83

پیامبر، خوش اخلاق ترین مردم بود. برادر کوچکی داشتم که تازه او را از شیر گرفته بودند. من از وی نگه داری می کردم و کنیه او، ابوعمیر بود. آن حضرت همین که او را می دید، می فرمود: از شیر گرفتن، چه بر سرت آورده است؟ و آن حضرت، خود نیز با او بازی می کرد.(1)

در حدیثی نقل شده است:

پیامبر اسلام، عبدالله و عبیدالله و دیگر فرزندان عباس را فرا می خواند و آنان در آن زمان کودکانی بودند که بازی می کردند. آن گاه آن حضرت می فرمود: هر کس زودتر نزد من آید، پاداش او چنین و چنان است. کودکان به صورت مسابقه به سوی آن حضرت می دویدند. رسول خدا صلی الله علیه و آله آنان را در آغوش می گرفت و می بوسید و گاهی آنان را بر مرکب خود سوار می کرد و بر سر بعضی دست نوازش می کشید.(2)

هم بازی شدن بزرگان با کودک، افزون بر اینکه او را غرق لذت و شادی می کند و بر صمیمیت میانشان می افزاید، اعتماد به نفس و احساس ارزشمندی را در کودک تقویت می کند. همچنین هنگام بازی، بسیاری از نکته های اخلاقی را می توان به طور مستقیم و غیرمستقیم به کودک آموخت و این، فرصت مناسبی است که نباید آن را از دست داد.

«روزی پیامبر برای شرکت در نماز جماعت، راهی مسجد بود. در راه، کودکانی را دید که سرگرم بازی بودند. آنها با دیدن پیامبر از بازی دست کشیدند و به سوی او شتافتند. حضرت نیز با محبت و مهربانی، از آنان