چکامه همدلی 2: نگارینه ای مانا در گفتار مجری و زیرنویس های تلویزیونی (مناسبت های ملی، بین المللی) صفحه 53

ص:55

در قنوتی که به جاده های سبز پرواز، می پیوست و در قیامی که «قد قامت» آن از ایمان، بسته شده بود. او چهارمین شهید نماز آدینه بود که به صف فرشتگانپیوست و قلب امام و امت را مالامال از سوگ خود نمود. سلام خدا بر آخرین نماز جمعه ات که با وضویی از زلال آب آغاز شد و به غسلی در خون انجام یافت.

ای پروانه پیر عاشق! ای پرنده آزاده! در فراقت گل امیدمان طعمه شعله های سوگ شد. داغ لاله های شهادت تازه گردید و بوی گلاب و آینه و قرآن فضای شهر را آکند شهادت تو در محراب خونین نماز یاد آور محراب خونین کوفه شد، در آن سپیده دمی که افق کوفه رنگ همه لاله های خونین، از هابیل تا تو را به خود گرفت و گلدسته ها را در سیاهپوشی فرو برد. بلبلان، از غزل خوانی افتادند و دست ها، در حسینیه سینه ها به عزاداری نشست. فقط محراب نماز می توانست رواق پرواز تو باشد. صدایی مهیب بر می خیزد صف فرشتگان بر هم می ریزد، نمازت تکه تکه می شود و بر سجاده سرخت فرود می آید. صف نمازگزاران را تکبیر راسخ تر می کند و هزاران حنجره فریاد پروازت را صدا می زند و در شکوه از فراق و تنهایی، نام تو را فریاد می کند. ای فخر حوزه و روحانیت! ای قوت قلب امام! در یادبود خاطره پرواز بلندت بر روح ملکوتی ات سلام می فرستیم.

ای صدوقی! ای شهید دیگر محراب! ای حبیب بن مظاهر انقلاب! آن روز که تو پرکشیدی، خاموشی و تیرگی شب از پنجره ها گریه آرام و بی صدای شمع ها را نظاره می کرد که اتاق سرد دخترکان یتیم را روشن می کرد. در آن انفجاری که فرسنگ ها بین تو و کودکان یتیم، فاصله انداخت، همه اشک ها به مهمانی دامان یار رفت. وقتی چادر وصله دار بیوه زنها در باد غربت به حرکت در می آمد، سکوتی خاکستری، دل های داغ دیده را در بر می گرفت. ای نیلوفر پیچیده بر پای محراب! ای شهید نماز! نام و یاد تو را بر کوهپایه های استقامت و شرف حک می کنیم و بیرق فرازمند مظلومیت و استواری ات را بر قله تاریخ انقلابمان به