شفصلنامه اشارات - شماره 102 صفحه 123

ص:122

غذای روح

سید محمود طاهری

واژه هایت، زنگ بیدارباش است و کلمه هایت، طنین دل نواز زندگی.

سکوت تو گویاتر از سخن است و رساتر از فریاد.

چه شب ها که دانشمندان، به عشق انس با تو به صبح رساندند تا از لابه لای ورق های زرّینت، به ستاره های روشن برسند و از چشمه آب حیاتت، جامی زلال بردارند.

تو «یاری مهربان»، «دانا و خوش بیان» و دوستی بسیار ساده و صمیمی هستی که بی هیچ ادعا و منّتی، گنج هایت را در اختیار دیگران می گذاری.

پیامبران، با شأن والای تو آشنا بودند؛ چرا که خدا تو را به آنان هدیه کرد تا سطرسطر تو را غذای روح خویش سازند و واژه واژه تو را چراغ راه خویش.

و تو دامن گستردی برای واژه هایی که پروردگار به آنان قسم خورد و فرمود: «ن وَ الْقَلَمِ وَ ما یَسْطُرُونَ».

دریچه ای روبه آفتاب

سخن گفتن از کتاب، دلیل آوردن برای آفتاب است.

کتاب در این چهار دیواری های دلگیری و افسردگی، روزنه ای به سوی سرسبزی است و دریچه ای رو به آفتاب.

برگ های کتاب بال های پرواز ماست برای فاصله گرفتن از کویر ناآگاهی و پرواز در اوج دانایی.

«به چه کار آیدت ز گُل طبقی ***  از گلستان من ببر ورقی

گُل همین پنج روز و شش باشد ***  وین گلستان همیشه خوش باشد»

کتاب، همیشه آماده زرافشانی است؛ دامن خود را برایش بگستریم. شاخسار کتاب، همواره پر از میوه است، دستانمان را برای چیدنش دراز کنیم.