شفصلنامه اشارات - شماره 102 صفحه 34

ص:33

باید دنیا از دنیا حمایت کند.

باید تمدن، پشتوانه انسانیت شود.

کشورها متحد شدند تا سازمان ملل، تکیه گاه همه بی پناهان شود.

فقط به کام چند نفر

دادگاه لاهه، یونیسف، یونسکو، فائو، سازمان ملل، صلیب سرخ جهانی؛ همه و همه آمده اند تا فریاد مردم از دیوارهای سازمان ملل، آن طرف تر نرود. همه آمده اند تا مظلومیت، رنگ فراموشی بگیرد.

سازمان ملل آمده بود تا امنیت خاطر شود برای همه مستضعفان؛ اما دست های ثروت و قدرت نگذاشتند؛ با حق وتویی که به پنج کشور رسید، حق دیگران پایمال شد. حالا سازمان ملل، یعنی دنیا یک طرف و پنج کشور دیگر صاحب حق وتو یک طرف.

آرزوی همه

چه خوب می شد اگر روزی می آمد که قطعنامه های سازمان ملل، قطعی و عملی می شدند و دنیا به همه قطعنامه های عادلانه، احترام می گذاشت!

کاش می شد که سازمان ملل، از سران زر و زور نمی ترسید و استعمارگران هم، سازمان ملل را مستعمره خویش نمی کردند!

کاش روزی می آمد که هیچ رأیی را نمی شد خرید؛ نه با زر، نه با زور.

فقط ساختمانی بلند و دیگر هیچ!

اعظم جودی

در ساختمانی بلند، کودکی را دار زدند؛ از پنجره ای آویزان شد. دست قطع شده ای از بام افتاد. ترنجی در دست زلیخایی تاول زد. در ساختمانی بلند، چنگیزهای شرق و هیتلرهای غرب، با هم