شفصلنامه اشارات - شماره 102 صفحه 8

ص:7

یا قابِلَ التَوبات! این بنده گناه کار، هیچ گاه ارزش نجوا کردن با معبود خویش را ندارد؛ اما تو آن قدر بزرگی که گناهان مرا ببخشی و توبه ام را بپذیری.

یا من لایَخْفی عَلَیه ذرّهٌ فِی العالَمین! یقین دارم ذرّه ذرّه باران اشک هایم در تاریکی شب، از نگاهت پنهان نماند؛ به حرمت این اشک ها، گناهانم را ببخش.

یا دافِعَ البَلیّات! تیرهای بلا از هر سو به سمت من سرازیر است و من یارای رویارویی با آنها را ندارم... کمکم کن!

یا غَفّار الذُنُوب! ای خدای بزرگ! دلیل آنکه تو آمرزنده ای، وجود سراسر گناه من است:

«من آن رندم که عصیان پیشه دارم ***  به دستی جام و دستی شیشه دارم

اگر تو بی گناهی، رو ملک شو ***  من از حوّا و آدم ریشه دارم»

یامُطْلِقَ الاُساری! ای کاش اسیر زنجیرهای آهنین می شدم؛ کاش اسیر این دنیای کوچک می شدم تا مصداق «الدُنیا سِجْنُ المؤمِنْ» قرار می گرفتم؛ اما افسوس که اسیر زنجیر هوا و هوس شده ام و از دنیا، بهشتی جهنمی برای خود ساخته ام...؛ مهربانا! تو آزادم کن!

یا اَنیس! اُنس با تو یعنی:

«نسیمی کز بن آن کاکل آیو ***  مرا خوش تر ز بوی سنبل آیو

چو شو گیرم خیالت را در آغوش ***  سحر از بسترم بوی گل آیو»

یا رازِقَ کُلُّ مَرزُوق! چه بسیار، از انسان های پست، طلب روزی کردم و چشم امید بر آنان دوختم! چه بسیار سکوت ها که باید فریاد می زدم و چه بسیار غریوها که باید لَبان خود را می دوختم؛ زیرا از آن هراس داشتم که روزی ام قطع بشود؛ رحیما!

تو مرا ببخش و توفیق ده که دینم را فدای نانم نکنم:

«اَللّهمَّ ارْزُقْنا رزقا حلالاً طیباً واسعاً»

به تو شکوه می کنم

یا سامِعَ الشَکایا! با تو درددل می کنم، ای سنگ صبورم، نزد تو شکایت آورده ام:

شکوه می کنم از پستی دنیا و ناپایداری آن.