فصلنامه اشارات - شماره 105 صفحه 72

ص:71

37 سال پس از هجرت که همگان پیرمردی 93 ساله می شمارندش، چونان جوانی عاشق، شمشیر صیقل می دهد و به علی علیه السلام پیام می دهد که هنوز هم می تواند تکیه گاه دین باشد و هنوز هم علی علیه السلاممی تواند در بحبوحه خیانت های صفین او را به حساب آورَد.

هم نفس فرشتگان

عمروعاص، در مطبخ صفین، چربی حکومت مصر را می جوید. قرآن های بر نیزه رفته و حکمین بر باد رفته، عمار را بیش از پیش، تشنه شهادت کرده است. دیگر این زمین، جای ماندن نیست؛ وقتی لیاقت پرورش حق را در درون خود ندارد.

عمار، این صفین مسخ شده را بر اهل باطل وا می گذارد و هم نفس فرشتگان، مسیر شهادت را هم سفر می شود. سلام بر او و روح همیشه شیعه اش.

ستاره شهید

محمد علی کعبی

تمام ستاره ها روزی به همان جایی باز خواهند گشت که از آن آمده اند.

من فکر می کنم آنجا وعده گاه بزرگِ آنان باشد؛ وعده گاه خشنودی ها... وعده گاه پیروزی ها... و سرای سبز «عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ».

ستاره نود و سه ساله! به آسمان باز گردد، به همان جایی که از آن آمده ای.

تمام ذرات بدنت، برای رسیدن فریاد می کشند. می روی؛ در حالی که ایمان با گوشت و خون تو عجین شده است. آغوش پیامبر در انتظار توست که تولد تو بعد از اسلام بوده است.

مگر جز این است که از میان خون اولین شهدای مکتب حق جان دوباره گرفتی و دوباره شروع به بزرگ شدن کردی.

به آسمان باز گرد، ستاره خسته! ستاره زخمی!

به سحابی باز گرد؛ به آغوش پیامبر و گرمای مطبوع لبخند پدر و مادر شهیدت.