فصلنامه اشارات - شماره 106 صفحه 4

ص:3

بر پیمان برادری خویش استوار بمانم؛ به من بیاموز که چگونه پیام برادری ام را به گوش مشتاقان آیه های روشنی ات برسانم؛ به من بیاموز که راه های غلبه بر تفرقه افکنی شیاطین را بدانم و بتوانم همچون پیامبرت که مصلح حقیقی بود، در اصلاح تاروپودهای پاره شده پیوند برادران خویش بکوشم.

نیت ما را پاک کن!

بار خدایا! خیابان ها پر از شکایت اند و کوچه ها پر از حکایت دردها و مسئله ها؛ از من که آدم زمینی ام چه ساخته است، جز آرزوی صلاح و قدمی به صدق _ اگر بتوانم بردارم.

بار خدایا! به من بیاموز چگونه قلب خویش را مالامال از عشق به اصلاح امور بندگانت بسازم و اگر در دستم خیری نیست، در دلم نیت شری نباشد.

به من بیاموز که چگونه از نیت های خیر، به کارهای خیر پل بزنم!

بار خدایا! تو، «خوب خواستن» را بر کتیبه فطرت همه ما نگاشته ای؛ خودت به ما بیاموز که چگونه در تشخیص خوبی ها به خطا نرویم و خیر را با شر اشتباه نگیریم.

تو مزه خوب بودن را به ذائقه همه ما چشانده ای؛ خودت به ما بیاموز که چگونه شیرینی «خوب بودن» را به یاد بسپاریم و نگذاریم تلخی «بد بودن» در ذهن و ضمیرمان نفوذ کند.

ای پناه گاه ما

محبوبه زارع

آن را که تو به خویش نزدیک سازی، امنیت یافته است.

پس ای راهنمای پناه بخش! در این فراز و نشیب های ناهموار عمر، جز تو به که امید بندیم و به کدام وسعت مهربان، غیر از جوار رحمت تو دل خوش داریم؟!

نجاتمان بده

الها! هرکس که تو یاورش باشی، بی توجهی دیگران برای او ضرری نخواهد داشت. هرکس که تو عطابخشش شوی، تنگ چشمی مردمان، چیزی از او کم نخواهد کرد.