فصلنامه اشارات - شماره 106 صفحه 60

ص:59

پاس می داریمت

زمین، به مرگی تدریجی تن می دهد؛ وقتی صدای مخوف اره ها، جنگل را می لرزاند و صدای گام های یغماگر، در گوش خاک می پیچد.

من از گونه های خیس صنوبرهای جوان می گویم، وقتی که به خاک افتادن صنوبران کهن سال را بغض می کنند؛ از چشمان به آتش نشسته جنگل، آن گاه که عابران بی اعتنا، تن و جانش را به تپه های خاکستر بدل می کنند.

تو گویی انسان از یاد برده است که شکوه نفس هایش، وام دار نفس های پاک درختان است!

درختان را پاس بداریم که امتداد زندگی زمین را قانون سبزشان راهبر است.

هر چه کنی کِشت...

محمدکاظم بدرالدین

تقویم برفِی اسفند به چنین برگ سبزی که می رسد، ناگهان بوی برگ های درختان زنده می شود و در دستان کویرزدگی، نهالِ مهر کاشته می شود. نهال های اسفندی از هم اکنون هم نشین بهارند و درختان، با ایستادگی به پیشواز فروردین و هفت سین های شادش می روند. در همه دشت و دَمَن، چراغ سبز درختان برای عبور نسیم نوروز، روشن و فراهم است و سرانجام لباس نوروز با عطر سبز درخت از جلوی ما رد می شود و ما را سبز می کند. اصلاً لباس بهار اگر رنگ سبزش را از نام درختان نگرفته باشد، تماشایی نیست. سرانجام بهار می آید. بادی می وزد و سایه رقصان درخت، در چشمه سار می افتد و رهگذران را به کوچه باغ های شادمانی می کشاند. پس امروز هر چه بیشتر بکاریم، فردا بهاری پرفروغ تر خواهیم داشت.

همه چیز پیرامون درخت

درخت را با گونه های گل انداخته اش ببین.

درخت را بشنو، با پرنده های بهار بر لب. درخت در فرهنگ طبیعت، نامی است برگزیده از تبار ساده هم بستگی که زمین را به واژه های آبی آسمان پیوند می دهد.