فصلنامه اشارات - شماره 106 صفحه 8

ص:7

خدایا! هرگز از تو به غیر تو راضی نمی شوم. همه چیز را با تو می خواهم و تو را به خاطر همه خوبی ها که در تواَند.

خدایا! از آن گنجینه بی پایان که نزد توست و جز نیکویی و نیکی نیست، به من عطا کن. این صدای ملتمس کسی است که به عنایت تو، سخت نیازمند است.

دل شکستگی

فاطمه سادات احمدی میانکوهی

الهی! بال و پر اشتیاقم به آتش گناهان بسیار، سوخته؛ پاهای طاعتم، در اتفاق لغزش به قعر درّه های عصیان و نافرمانی، شکسته؛ سراب های هوس، چشمان عقلم را در برهوت دنیازدگی بسته؛ سرمایه همتم را افعی غفلت ربوده؛ فضای مِه آلود اندوه، چنان کلبه وجودم را فرا گرفته که حتی طراوت یک شکوفه لبخند، برایم باقی نمانده است.

الهی! سرم به سنگ تنهایی و دلم از غصه بی کسی شکسته، اما هنوز این نور مهر توست که به اجزای دل شکسته ام، امید بخشیده است؛ امید راه یافتن به درگاه عفو تو، ای خدای بخشنده!

ای کسی که می خری اشک بنده ای را که دلش شکسته!

نسیم نوازش

الهی! در کنج تنهایی که از هر سو به بیراهه می رسید، این تو بودی که از راه هدایت، به فریادم رسیدی. هر زمان که دلم لرزید، نسیم نوازش تو، دست آرامش بر سرم کشید. در طوفان بلاها و کشاکش حوادث، فرشته نجات تو، در آغوشم کشید. هر لحظه که طاقتم برید، از آسمان کرم تو، هدیه صبر جمیل برایم بارید. هر وقت روحم به هوای تو پر کشید، عطر محبت تو از هر سو به مشام جانم رسید.

الهی! پس چرا آن روز در آفتاب عافیت، چشمم تو را ندید؛ چرا پایم دوباره لغزید؟

الهی! «لا اله الاّ انت؛ سبحانک انی کنت مِنَ الظالمین».(1)