فصلنامه اشارات - شماره 106 صفحه 81

ص:80

این شب ها، مکر مخفیانه ای در خانه او رخنه کرده است. همسرش جعده، مدتی است مرموز و تلخ به او می نگرد. عجیب تر اینکه از نگاه امام فراری است. به غروب نزدیک می شود؛ به غروبی غریبانه!

پس از علی علیه السلام، چه بار سنگینی بر شانه های شکسته اش منزل کرد! آن جماعت به ظاهر مسلمان، چقدر پشت او را خالی کردند و چه ها بر سر دل بی تابش آوردند! خدا می داند.

بقیع، منتظر است

اینکه با قرصی نان و مشتی خرما و جرعه ای آب روزه بگشاید، افطار نیست. آیا روزه خاموشی او را گاه افطاری روشن فرا می رسد؟! تقدیرش روزه صبر و سکوت بود و تقدیر حسین علیه السلام افطار روشن فریاد و حماسه.

از کوزه می نوشد تا افطار کرده باشد، اما زهر در تاروپودش حلول می کند و... .

زینب علیهاالسلام جامه سوم مصیبت را بر تن می کند. شام سیاه مدینه جاری شده و جگر پاره امام بر تشت... .

بقیع منتظر است؛ زیرا خوب می داند دشمن اجازه دفن او را کنار مرقد پیامبر نخواهد داد؛ حتی اگر جنازه اش تیرباران شود... روزگار غریبی است و امام مجتبی علیه السلام تنهاترین مرد. این را شهادت غریبانه اش شهادت داده است.

اعتراض خاموش

رزیتا نعمتی

ای کریم اهل بیت! از اعتراض خاموشت می نویسم که چون نجابت گل های محمدی، عطر ایمان را در فضای تنگ زیستن منتشر کرد؛ آنجا که مظلومیت تو، بی وفایی و سستی یارانت را تنهایی به دوش کشید.

از تو می نویسم که زهر خیانت، لخته های جگرت را از گلوی حق پرستت سرریز کرد و خاک مدینه به خون غربت بخشنده ترین شاخه امامت آشنا شد.