فصلنامه اشارات - شماره 106 صفحه 83

ص:82

عظمت حقیقت را تماشا می کند، ولی رسالت او سیاستی است که در آن تنها «مصلحت دین» اجرا می شود. اینک، کارگردان غیب، نقش تو را در پرده آخر، «شهید» می نویسد؛ یعنی صدور جواز عبور از عرش و پیوستن به محبوب ازلی.

زیرنویس

شهادت دومین نور ولایت، صاحب کرامت و شفیع قیامت، امام حسن مجتبی علیه السلام، را تسلیت می گوییم.

ای کریم اهل بیت علیهم السلام، قلب اندوهگینمان در عزای تو، دیدار و شفاعتت را در قیامت می طلبد تا طعم بخشندگی تو را دریابیم.

خورشید خسته

سودابه مهیجی

پاره های جگر از گلوی جگرپاره هستی فرو ریخت و کربلا، همان لحظه در خویش آغاز شد؛ همان جایی که مهربانی بی همتای حسن بن علی علیه السلام روبه روی یک جفت چشم خیانت کار، پرپر می زد و سینه اش در اقیانوس زهر، غوطه ور بود؛ همان جایی که ذره ذره های روح امامت، چون تل خاکستر در تشت فرو می ریخت و زنی دست در دست ابلیس، پشیمانی گاه و بی گاهش را دست به سر می کرد.

دریغا که سفره اطعام شبانه روزی مدینه، اینک برچیده می شود و کریم اهل بیت علیهم السلام چون خورشیدی خسته از خاک، به معراج ابدی می رود.

آه از بیعت های سست!

کفر زمانه، دست از شرارت برنمی داشت و با نقابی از ریا، دست به کار فتنه های تازه بود.

تفرقه، چنگ به گریبان امت افکند و آن گاه که بیعت های سست، به فریب ستمگر زمانه، شکسته شدند، او چاره ای جز این نداشت که لوای صلح را پیش روی جفای زمانه برافرازد؛ صلحی که زخم های بی شمارش، همه بر دل مجتبی علیه السلامفرود آمد.