تفسیر نمادهای دینی صفحه 147

ص:148

1- [1] . مرآه العقول، ج12، ص12.
2- [2] . همان، ص10.
3- [3] . همان، ص173؛ رو ضه الواعظین، ص326.

در طول تاریخ بشر نیست که وحدت، یکی از عوامل مؤثر آن نباشد. بدون تردید، نتیجه بخش بودن حرکت­های اجتماعی، مدیون فریادهای وحدت خواهان جامعه بوده است.

انسان­هایی که با بینش­های وحدت آفرین­شان، همه سلیقه ها، دسته ها و گروه­ها را بر گرد خود جمع کردند، نیروی باشکوهی پدید آوردند و زمینه­های رشد و تعالی فردی و اجتماعی را فراهم کردند.

در بینش اسلامی، وحدت در سایه اندیشه های والای الهی و انسانی، از مهم­ترین مسائل است. قرآن کریم، امت اسلامی را «امت واحده» می­نامد که رشته باور به خداوند و نبوت پیامبران و جهان آخرت، آنان را در یک جهت قرار می دهد. ازهمین رو، پیشوایان اسلام، جدا شدن از اجتماع مسلمانان را فاصله گرفتن از اسلام دانسته­اند. پیامبر خدافرمود:

مَن فارَقَ جماعهَ المُسْلِمینَ فَقَدْ خَلَعَ رِبْقَهُ الاسلامِ مِن عُنُقِه.(1)

کسی که از اجتماع مسلمانان فاصله بگیرد، طوق اسلام را از گردن خود باز کرده است.

اسلام در بسیاری از آموزه­های عقیدتی، سیاسی، عبادی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی، درس وحدت می دهد و زمینه های عملی وحدت را فراهم می آورد. حتی در روایتی آمده است:

آن­گاه که به نیایش می نشینید، برای سرعت اجابت بکوشید. همراه جمعی که شمارشان به چهل نفر رسیده باشد، نیایش کنید.

امام صادق(ع) فرمود:

ما مِن رَهْطٍ اَرْبَعینَ رَجُلاً اِجْتَمَعوا فَدَعُوا اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ فی اَمرٍ اِلاّ اِستَجابَ اللهُ لَهُم... .(2)