تفسیر نمادهای دینی صفحه 150

ص:151

اِذا ماتَ المؤمنُ فَحَضَرَ جِنازَتَهُ اَرْبَعونَ رَجُلاً مَن المؤمنینَ فقالوا اللّهُمَّ اِنّا لانَعلَمُ مِنهُ اِلاّ خَیْراً و اَنْتَ اَعْلَمُ بِهِ مِنّا قالَ الله تعالی: اِنّی قد اَجَزْتُ شهادَتَکم و غَفَرْتَ لَهُ ما عَلِمتُ مِمّا لاتَعلَمون.(1)

آن­گاه که مؤمنی از دنیا برود و چهل مؤمن در کنار جنازه اش حاضر شوند و درباره او این­گونه شهادت دهند که «بار خدایا، ما از او جز نیکی نمی دانیم و حال آنکه معتقدیم تو به او از ما آگاه­تری»، خداوند هم می گوید: من گواهی شما را پذیرفتم و او را آمرزیدم با اینکه آنچه را من می دانم، شما نمی دانید.

چهل روز گریه

آن­گاه که انسانی با نور اعتقاد به خدا و پیامبرانش، فضای دل را روشنی بخشد و باورش را بر زبان جاری کند و بر دیگر اعضایش آشکار سازد؛ یعنی به باورهایش نمود خارجی بخشد، به مقام والای ایمان دست می یابد و در صف انسان­های «مؤمن» قرار می گیرد.

انسان مؤمن ویژگی­هایی دارد که شناخت آنها نیازمند دقت است:

1.قلب مؤمن محل عرش خداوند است، چنان­که پیامبر اعظم(ص) فرمود: «قلبُ المؤمنِ عرشُ اللهِ».

2.نگاه مؤمن، نگاه «اعتبار» است. او به دنیا و دگرگونی­های جهان، سطحی نمی نگرد، بلکه با عینک «عبرت» و «آگاهی»، دنیا را چنان می­نگرد که زمینه های غفلت را از دلش بزداید و نور آگاهی را در ژرفای جانش بتاباند.حضرت علی(ع) فرمود: «و انّما یَنظُرُ المؤمنُ الی الدُّنیا بِعَینِ الاعتبارِ؛ انسان مؤمن به دیده «اعتبار» به دنیا می نگرد».(2)