تفسیر نمادهای دینی صفحه 25

صفحه 25

ص:26


1- [1] . ژان پل ویلم، جامعه شناسی ادیان، صص 45_48.
2- [2] . نک: ژان پل ویلم، جامعه­شناسی ادیان، ترجمه: عبدالرحیم گواهی، انتشارات تبیان، 1377، صص 51-53.

2. قلمرو تفسیری (هرمنوتیک)

اشاره

پس از توضیحِ رویکرد تفسیری نمادها در جامعه­شناسی، اکنون وارد قلمرو تفسیری می­شویم.(1) در این بخش که بحث فلسفی آن است، وارد حوزه هرمنوتیک می­شویم. پیش از ورود به بحث، باید درباره هرمنوتیک و نوع رویکرد ما در تفسیر نمادها توضیحی داده شود. نخست، به توضیح هرمنوتیک می­پردازیم و سپس پیوند آن را با نمادها روشن می­کنیم.

درآمدی بر هرمنوتیک

هرمنوتیک، علم یا نظریه­ تأویل است. ریشه­ واژه­ «هرمنوتیک»، واژه­ یونانی hermenerein به معنای تأویل کردن، به زبان خود ترجمه کردن، قابل فهم ساختن و شرح دادن است. بنا بر اساطیر یونان، _هرمس__،_ پیام­های رمزی خدایان را برای _میرایان_ تأویل می­کرد. پس شگفت­آور نیست که هرمنوتیک، روشی از تأویل متون مقدس باشد و با فقه اللغه نزدیکی زیادی داشته باشد. پیکره­ کلی نظریه و عمل حاصل از این بحث­ها، دانش هرمنوتیک را پی­ریزی کرد. تنظیم تدریجی این مواد و تبدیل آن به یک روش­شناسی برای تأویل متن، در اواخر سده نوزدهم، شکل نظریه­ فلسفی فراگیری را به خود گرفت که دست­کم در بیشتر فرهنگ­های بشری بر اهمیت تأویل، تأکید می­کرد. آثار اولیه _مارتین__ __هیدگر_، صورت گسترده­تر فلسفه­ عام فهم انسانی را به هرمنوتیک بخشید، به گونه­ای که برای هر روش و رشته­ای که با تأویل زبان، کنش یا دست آفریده­های انسانی سروکار داشت، دلالت­هایی دربرداشت. (2)

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه