تفسیر نمادهای دینی صفحه 28

صفحه 28

ص:29

متن خود نیز نباید امتیازی قائل شد. «مهم، ذهنیت خواننده است؛ نه ذهنیت مؤلف».(1)

_هیدگر_، شاگرد _ادموند هوسرل_، بنیان­گذار پدیدارشناسی است. او در اثر دوران ساز خویش به نام _هستی و زمان _که از آثار اولیه­ او به­شمار می­آید، نوعی هرمنوتیک ضدذهنی را بنیاد نهاد که بر مکان­مندی تمام و کمال آدمی در تاریخ و مسئله زبان تأکید می­کند. مسئله­ فهم کاملاً از کند وکاوی محققانه در ذهن شخص دیگر جدا می­شود؛ ما زمانی در یک جهان جای می­گیریم که درباره آن، فهمی ضمنی داشته باشیم. به قول _هیدگر_ «ما فهیمانه وجود داریم» و هدف، روشن ساختن فهم ما از وجودِ پدیده­های جهان است.

بر پایه­ این الگوی_ هیدگری_، ادبیات بیش از آنکه بیان اندیشه­ها و نیت­های یک فرد باشد، ارتقای یک جهان یا جهان بینی به «ساحت» آگاهی است. در ادبیات، جهانی را که مؤلف تصویر کرده است و نه حالات ذهنی و نیت های خاص و غیرمتعارف را تجربه می­کنیم. هیدگر در نوشته­های متأخر، اندیشه­های روشن بینانه­ای درباره آثار شاعران گوناگون و نیز درباره­ زبان آنها دارد، ولی این نوشته­ها بیشتر، نوشته­هایی اسطوره­ای و شاعرانه هستند تا روش­شناسانه. (2)

_گادامر_ این دیدگاه هیدگر را می­پذیرد که هدف تأویل متن، نه نیت مؤلف، بلکه خود متن است. مسئله­ هرمنوتیکی، چیرگی بر فاصله­ای (بیگانه­ساز) است که میان متن و ما وجود دارد. چگونه یک اثر، جدا از فرهنگ اصلی و شرایط تاریخی­اش می­تواند با مخاطب امروزی خود ارتباط برقرار کند تا وی آن را بفهمد؟ هدف فهم هرمنوتیکی این نیست که به معنای یک اثر نزد مخاطب اصلی یا مؤلف آن پی ببرد، بلکه هدفش فهم این اثر برای ما است.

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه