دوستی و دشمنی از دیدگاه پیامبر اعظم صلی الله علیه واله صفحه 42

فصل دوم: آثار دوستی با خداوند

اشاره

در اینجا تنها به برخی از آثار محبت پروردگار اشاره می کنیم:

1. آشکار شدن حب و بغض در میدان عمل

در تاریخ اسلام به نظریه ای برمی خوریم که دوستی و دشمنی را تنها امری قلبی قلمداد می کند و رابطه آن با عمل را می گسلد و معتقد است که ایمان تنها اقرار زبانی است. حال آنکه اگر چنین بود و صرف ادعای زبانی کافی بود، رسول خدا صلی الله علیه و آله نه احکام عملی را برای مردم می خواند و نه خود به آن عمل می کرد. آن حضرت از خطر این اندیشه آن اباحی گری افراطی که پی نهفته است، هراسان بود و می فرمود:

ثَلاثٌ مَنْ کُنَّ فِیهِ فَلَیْسَ مِنّی وَ لاَ أَنَا مِنْهُ: مَنْ أَبْغَضَ عَلِیّا وَ نَصَبَ لِأَهْلِ بَیْتِی وَ مَنْ قالَ الاَءِیمانُ کَلامٌ.(1)

سه خصلت است که در هر کس باشد، از من نیست و من نیز از او نیستم: کسی که با علی دشمنی کند و اهل بیتم را به رنج افکند و هر کس بگوید ایمان تنها سخن است.

ایشان در بیان حقیقت ایمان فرمود:

اِلإِیمانُ عَقْدٌ بِالْقَلْبِ وَ قَولٌ بِاللِّسانِ وَ عَمَلٌ بِالْأَرْکانِ.(2)