دوستی و دشمنی از دیدگاه پیامبر اعظم صلی الله علیه واله صفحه 54

إن اللّهَ لَیَتَعهّدُ عَبدَه الْمؤمِنَ بِأَنْواعِ الْبَلاءِ کَما یَتَعَهَّدُ أَهلَ الْبیتِ سَیِّدُهم بِطُرَفِ الطَّعامِ.(1)

همانا خداوند متعهد شده است بنده اش را به انواع بلاها گرفتار سازد، همان گونه که آقای خانه تعهد کرده است معیشت اهل خانه را فراهم سازد.

در واقع، این گرفتاری و بلا، رحمت و نعمتی است که خداوند بر بنده مؤمن خود نازل می کند. ایشان در روایت دیگری می فرماید:

بیماری، گناهان را محو می کند (و فرمود:) ساعت های درد و رنج، ساعت های خطا و گناه را از بین می برد (و نیز فرمود:) ساعات اندوه و گرفتاری، ساعت های کفاره است و همواره مؤمن گرفتار اندوه است تا وقتی که غصه او را رها کند و گناهی برایش باقی نمانده باشد.(2)

9. تحقق اراده الهی به دست مؤمن

دوستان خدا، واسطه برکت های الهی در جامعه اند؛ زیرا به سبب پیوند یافتن به مقام ربوبی و به سبب شدت محبت به خداوند، تمام قوای ادراکی و تحریکی آنان در اختیار محبوب قرار گرفته است. پیامبر می فرمود:

خداوند فرموده است: بنده من خود را نزد من محبوب نمی گرداند به چیزی که از آنچه بر او واجب کرده ام، بیشتر دوست بدارم و همانا با نیکی و اعمال پسندیده، خود را محبوبم می گرداند تا آنجا که او را دوست می دارم. پس چون او را دوست بدارم، گوش او می شوم