دوستی و دشمنی از دیدگاه پیامبر اعظم صلی الله علیه واله صفحه 6

فصل اول: معیار دوستی و دشمنی

اشاره

مردی اعرابی از رسول خدا صلی الله علیه و آله خواست تا به وی پندی بیاموزد. ایشان در پاسخ فرمود: «اَلْمَرُء مَعَ مَنْ أَحَبَّ؛ آدمی با کسی است که دوستش دارد.»(1) پس ما هر که را دوست بداریم، هم ردیف او خواهیم بود و رفتار و گفتار منتسب به آن دوست  مبنای داوری در مورد ما نیز خواهد بود.

در این زمینه باید به این پرسش پاسخ گفت که با چه کسی دوستی کنیم؟ اهمیت این پرسش زمانی بیشتر خواهد شد که دریابیم انسان با مرگ فانی نمی شود، بلکه وارد مرحله جدیدی از حیات ابدی خود خواهد شد و با کسانی هم نشین می شود که در دنیا دوستشان داشته است. _ابو سعید خدری _می گوید که از رسول الله صلی الله علیه و آله شنیدم که فرمود:

لوأَنَّ عَبْداً عَبَدَاللّه أَلْفَ عام ما بَیْنَ الرُّکنِ وَ الْمَقامِ ثُمَّ ذُبِحَ کَما یُذْبَحُ الْکَبْشُ مَظْلُوماً، لَبَعَثَهُ اللّهُ مَعَ النَّفَر الَّذینَ یَقْتِدی بِهِمْ وَ یَهْتَدِی بِهُداهُمْ وَ یَسِیرُ بِسِیرَتِهِمْ؛ إنْ جَنَّهً فَجِنَّهٌ وَ إنْ ناراً فَنارٌ.(2)

اگر بنده ای خدا را هزار سال بین رکن و مقام عبادت کند و سپس مظلومانه همچون گوسفندی ذبح شود، بی تردید، خداوند، او را با کسانی برخواهد انگیخت که به آنان اقتدا می کند و به روش آنان حرکت می کند. اگر طریق آنان بهشت باشد، به بهشت و اگر دوزخ باشد، به دوزخ خواهد رفت.