- پیش گفتار 1
- اشاره 6
- فصل اول: معیار دوستی و دشمنی 6
- اشاره 7
- 1. توحید، تنها معیار دوستی و دشمنی 7
- اشاره 10
- الف) ارزش گذاری انسان ها بر اساس حب و بغض الهی 10
- یک _ حدیث ثقلین 12
- دو _ حدیث غدیر 13
- ب) ارزش گذاری اشیا 15
- ج) ارزش گذاری مفاهیم 17
- د) ارزش صلح و جنگ 22
- ه) ارزش زندگی انسان ها 26
- اشاره 28
- الف) ملیت، نژاد و روابط خویشاوندی 28
- 2. معیارهای دروغین دوستی و دشمنی 28
- ب) مال و ثروت 33
- ج) بدعت ها و سنت های خرافی 37
- د) فرقه گرایی 40
- فصل دوم: آثار دوستی با خداوند 42
- اشاره 42
- 1. آشکار شدن حب و بغض در میدان عمل 42
- 2. اتحاد و هم بستگی فرا زمانی و فرا مکانی 43
- 4. آرزوی مرگ و دیدار خداوند 47
- 3. برخورداری از حمایت الهی 47
- 5. استواری در دین 48
- 6 . پذیرش حکم خدا نسبت به خود و خویشان 50
- 7. اصلاح جامعه در سایه دوستی با خدا و پیروی از او 51
- 8 . شدت گرفتاری های مؤمن 53
- 9. تحقق اراده الهی به دست مؤمن 54
- 10. اثر ایمان و عمل صالح در جلب محبت 55
- فصل سوم: قلمرو دوستی و دشمنی 57
- اشاره 57
- اشاره 59
- 1. روابط اجتماعی مسالمت آمیز با غیرمسلمانان 59
- الف) اجیر کردن مشرک 59
- د) مصالحه با کافران و اهل کتاب 60
- اشاره 60
- ب) عاریه گرفتن سلاح از مشرک 60
- ج) قرض گرفتن از غیرمسلمانان 60
- یک _ پیمان صلح با سه قبیله یهودی ساکن مدینه 61
- دو _ پیمان صلح با اهل فدک 62
- سه _ قرارداد صلح با مسیحیان نجران 62
- پنج _ صلح حدیبیه 63
- چهار _ قرارداد صلح در جریان جنگ تبوک 63
- ه_) عقد تأمین 64
- اشاره 64
- دو _ امان دادن به هیئت های نمایندگی قبایل مختلف 65
- سه _ امان عمومی در جریان فتح مکه 65
- یک _ امان دادن سفیران و پیک های قریش در جریان مذاکره ها 65
- و) پرداخت های مالی به غیرمسلمانان 66
- الف) توجه به نیکی های دشمن 68
- 2. اعتدال در دوستی و دشمنی 68
- اشاره 68
- ب) رعایت اخلاق در جنگ 69
- ج) پرهیز از غلو نسبت به دوستان 71
- اشاره 73
- فصل چهارم: شیوه های جلب دوستی 73
- 1. منطق وجدال احسن 73
- 2. بردباری و گذشت 74
- 3.تأکید بر نیکی ها و فضیلت های طرف مقابل 77
- 4. هدیه و احسان به دشمن 77
- 6 . مدارا و توجه به ظرفیت مخاطب 79
- 5. زیر نظر داشتن افراد بااستعداد 79
- اشاره 84
- فصل پنجم: دشمنان امت اسلامی 84
- 1. دشمنان دوست نما 84
- یک _ ضعیف کردن روحیه مردم 84
- اشاره 84
- الف) شیوه های برخورد منافقان با پیامبر اسلام 84
- دو _ تحریک و برانگیختن دشمنان اسلام 85
- سه _ ایجاد پایگاه های مذهبی در برابر پایگاه رسول خدا صلی الله علیه و آله 86
- چهار _ شبهه افکنی 86
- اشاره 87
- ب) شیوه های برخورد رسول خدا صلی الله علیه و آله با منافقان 87
- یک _ شدت عمل 88
- دو _ مدارا 89
- سه _ افزایش سطح آگاهی جامعه 90
- 3. بدعت گذاران و دروغ پردازان 91
- 2. خواص منحرف جامعه 91
- 4. ترویج کنندگان فساد 92
- اشاره 92
- پیروزی نهایی دوستان خدا بر دشمنان 95
- فصل ششم: همراه با برنامه سازان 97
- کتاب نامه 103
نکوهش مفسران به رأی که با تحریف قرآن، جامعه را به انحراف می کشانند، فرمود:
أَکْثَرُ مَا أَخافُ عَلَی اُمّتی مِنْ بَعدِی رَجُلٌ یَناوِلُ الْقُرآنَ یَضَعَهُ عَلَی غَیرِ مَوَاضِعِه.(1)
بیشترین چیزی که از آن بر امتم می ترسم، مردی است که قرآن را در غیرجایگاهش قرار می دهد (و تفسیر و تطبیق نابجا می کند).
کسانی که به پیامبر دروغ می بندند، جزو این گروهند. علی علیه السلام فرمود:
در زمان رسول خدا صلی الله علیه و آله آن قدر به او دروغ بسته شد تا آنکه به خطبه ایستاد و فرمود: هر کس به عمد بر من دروغ بندد، باید جایگاهش را در آتش انتخاب کند.(2)
4. ترویج کنندگان فساد
اشاره
سعادت جامعه در گرو رعایت حدود الهی در جنبه های اخلاقی، اقتصادی، فرهنگی و اعتقادی است. ازاین رو، هر انحرافی سبب هلاکت است. ترویج کنندگان چنین انحراف هایی، دشمنان جامعه به شمار می آیند. در روایت هایی که از پیامبر رسیده، به موارد فراوانی از این مفاسد اشاره شده است که برخی از آنها عبارتند از: قرآن را وسیله تغنی قرار دادن (أن تتخذوا القرآن مزامیر)،(3) به کارگرفتن زنان آوازه خوان؛(4) شراب نوشی؛(5)
1- [1] . بحار الانوار، ج 89، ص 112.
2- [2] . نهج البلاغه، خطبه 210.
3- [3] . بحار الانوار، ج 22، ص 453. در روایات فراوان، کسانی که از قرآن به خواندنش بسنده می کنند و به فهم و عمل به آن نمی پردازند، نکوهش شده اند. روشن است که مربیان و متولیان فرهنگی جامعه، بیش از همه باید نسبت به این خطر هشیار باشند.
4- [4] . همان. در روایت دیگری با عبارت «نساؤهم شاطر»، به خروج زنان از مسیر عفت اشاره می کند. در لسان العرب، «شاطر» به معنای کسی است که در مسیر غیرمستقیم حرکت می کند و ممکن است از «شطر» به معنای «جزء» گرفته شده باشد که کنایه از ارتباط با افراد مختلف است.
5- [5] . همان. روایت های بسیاری در این زمینه است که در برخی از آنها ائمه علیهم السلام بر این نکته تأکید می کنند که شراب نوشان، دشمنان خدا در زمینند.