سوگنامه فدک صفحه 121

چو در لشکر دشمن افتد خلاف

چرا تیغ باید کشید از غلاف

و دیگری گفته است:

دو نفر دزد زری دزدیدند

سر تقسیم به هم جنگیدند

آن دو بودند چه گرم زد و خورد

سومی‌آمد زر را زد و برد

اختلاف بین دو قبیله‌ی انصار بر سر خلافت بالا گرفت. قیبله‌ی اوس به مخالفت با خزرجیان برخاستند و بیم آن می‌رفت که کار به جدال و کشتار کشیده شود که یکی از بزرگان انصار به نام ابوالمیثم تیهان در تهدید و تخویف جمعیتی که اختلاف داشتند این اشعار را گفت:

الا قد اری ان الفتی لم یخلد

و أن المنایا للرجال بمرصد

تکلم اهل الکفر من بعد ذله

و عزه هاد کان فیهما و متهد

ثلاثه اصناف من الکفر کلهم

یروح علینا بالشنان و یغتدی

کفار یقولون النبی منافق

و کل کفور شاهد متهود

و ارعد کذاب الیمامه جهره

و اکلب فیها باللسان و بالید

و ما نحن ان لم یجمع الله امرنا

بخیر قریش کلها بعد احمد

و انی لارجو ان یقوم بامرنا

علی او الصدیق و الامر من غد

و الا فکذاب الیمامه غالب

علی الناس طرا بالقنا و المهند [273] .

از این اشعار به خوبی معلوم می‌شود که سعد بن عباده مورد نظر نیست؛ بلکه شخص موردنظر علی یا ابوبکر است. او تهدید می‌کند که اگر هر چه زودتر خلیفه تعیین نشود چنین و چنان خواهد شد.

در این هنگام خزیمه بن ثابت مشهور به ذوالشهادتین بپاخاست و خطاب به انصار گفت: «مواظب خود باشید اگر خلافت از میان شما خارج و به دست مهاجرین افتد فرزندان شما باید برای همیشه اسیر آنها باشند، و ذلیل و خوار گردند. پس یکی از بزرگان انصار را به خلافت معین کنید تا عزت و شوکت شما حفظ گردد».