سوگنامه فدک صفحه 234

و نذبهم لا ستزداتها بالشکر

4) و نذبهم لا ستزداتها بالشکر لا تصالها، و استحمد الی الخلایق بالجزالها، و ثنی بالندب الی امثالها.

«ندب» کلمه فعل ماضی است و «هم» مفعول. یعنی آنها را دعوت نمود «استزادتها- به کسر الف- مصدر است بر وزن استقامت و تای آن برای طلب است، یعنی طلب کردن زیادتی. کلمه‌ی «با» برای سببیت است و ضمیر در هر دو کلمه، یعنی «استزادتها» و «اتصالها» به نعمتها برمی‌گردد.

معنای عبارت این می‌شود که: خداوند دعوت فرمود بندگانش را برای طلب نمودن زیادی نعمت به سبب شکر بر نعمت تا نعتها به یکدیگر متصل باشند و یکی بعد از دیگری فرا برسد.

این فراز از کلام اشاره است به آیه‌ی شریفه که خداوند می‌فرماید:

و اذ تأذن ربکم لئن شکرتم لا زیدنکم [443] .

اگر خدا را بر نعمتهایش شکرگزار باشید پس بر شما زیاد می‌گرداند.

«استحمد» فعل ماضی است از باب استفعال و تای آن، ایضا برای طلب است. «خلائق»- به فتح خا- جمع «خلیقه» است که به معنای طبیعت می‌باشد. یعنی مخلوق و آفریده شده‌ی حق.

«اجزال»- به کسر الف- مصدر است از باب اجزال، اجزالا. گفته می‌شود: «اجزل عطائه علیه»، یعنی عطای خود را بر او زیاد کرد. پس ترجمه عبارت این است:

و خداوند حمد و سپاس را از مخلوق طلب فرموده تا موجب زیادتی و وسعت رزق گردد.

به عبارت دیگر، حمد و سپاس مخلوق باعث بر ازدیاد نعمت گردد. «ثنی»- به فتح ثا- فعل ماضی و مصدر آن «تثنیه» است. گفته می‌شود: «ثنی الشی»، یعنی او را دو شی‌ء قرار داد. «ندب»- به فتح نون و سکون دال- مصدر است از باب