سوگنامه فدک صفحه 298

1- (نزل علیک الکتاب بالحق مصدقا لما بین یدیه...) [553] .

این کتاب را که تصدیق کننده‌ی کتابهای پیش از آن است به حق بر تو نازل کرد.

2- (و لما جاء هم کتاب من عندالله مصدق لما معهم...) [554] .

و گروهی از اهل کتاب چون پیامبری از جانب خدا بر آنان مبعوث شد که به کتابشان هم گواهی می‌داد.

وجه دوم: «نور ساطع»، یعنی بلند و پراکنده و این اشاره است به آیات:

1- (... و انزلنا الیکم نورا مبینا) [555] .

و برای شما نوری آشکارا نازل کرده‌ایم.

2- (فآمنوا بالله و رسوله و النور الذی انزلنا...) [556] .

پس به خدا و پیامبرش و این نور که نازل کرده‌ایم ایمان بیاورید.

وجه سوم: «ضیاء لامع»، یعنی نور روشن و درخشنده و این اشاره است به آیه‌ی شریفه:

(... و ضیاء و ذکر للمتقین) [557] .

و روشنی واندرز برای پرهیزگاران.

بدانکه «کتاب»- به کسر کاف- در اصل مصدر است، که بعدها بر چیزی که نوشته شده اطلاق گردیده است. بعضی گفته‌اند: کتاب در اصل اسم است برای صحیفه با آنچه که در آن نوشته شده است.

کلمه «ساطع اسم فاعل و فعل آن «سطع، یسطع» است که به معنای ارتفاع یعنی بلند بودن و پراکنده بودن است و از این مقوله است «سطعت رائحه المسلک»، یعنی بوی مشک منتشر گشت. پس قرآن نوری است که در آفاق منتشر گشته است.