بحث پنجم : احکام گریه و فروع آن نزد علمای شیعه
گریه قبل از خروج روح و بعد از آن جایز است (1) بلکه اگر مرده مؤمن باشد و در حالتی که حزن شدید باشد، گریه مستحب است. (2)، (3) گرچه با صدا باشد بلکه گاهی اوقات راجح است؛ چنان که موجب تسکین حزن و ناراحتی قلب باشد، البتّه به شرطی که منافات با رضای به قضای الهی نباشد و فرقی بین فامیل و غیر آن وجود ندارد. (4)
دلیل آن اجماع و روایتهای مستفیض است که در برخی از آنها در صورت شدّت حزن، امر به آن شده است. (5)
امّا گریه ای که مشتمل بر جزع و بی تابی است، جایز است، البتّه در صورتی که مقرون به عدم رضایت به قضای الهی نباشد، بله این گریه موجب از بین رفتن پاداش است و کراهت آن بعید نیست؛ (6) همچنان که نوحه گری بر مرده ها با سرودن شعر و یا نثر، جایز
1- (1) - ذکری الشیعه، شهید اوّل : 2/ 47.
2- (2) - النص و الاجتهاد، شرف الدین: 247.
3- (3) - تحریر الوسیله، امام خمینی: 164/1.
4- (4) - مستمسک عروه الوثقی، حکیم: 4/ 266.
5- (5) - مستند الشیعه، نراقی: 3/ 318؛ وسائل الشیعه: 3/ 341، ابواب دفن، باب 7؛ مجمع البحرین: 3/ 155 (مادّه وجد).
6- (6) - مستمسک عروه الوثقی، حکیم: 4/ 267.