بر کسانی که مشرف به مرگ بوده اند و بر شهدا و غیر آنان و یا بر قبور مردگان، همواره مستمر بوده است.
دلیل دیگر، سیرۀ مسلمانان است؛ سیرۀ مسلمانان همواره بر گریه بر مردگان از مؤمنان در زمان حیات رسول خدا(صلی الله علیه و آله) و بعد از وفات آن حضرت، مستمر بوده است. درکتابهای روایی و تاریخی، داستانهای فراوانی در این زمینه وجود دارد.
و همچنین روشن شد که اگر روایاتی که گریه را حرام می داند، صحیح بدانیم، این روایات:
اوّلاً: با روایات دال بر جواز معارض است.
ثانیاً: با منطق قرآن نیز در تعارض می باشد؛ زیرا قرآن می فرماید:
«هیچ کس بار گناه دیگری را به دوش نمی گیرد».
ثالثاً: با سخن عایشه و ابن عبّاس در تعارض است؛ زیرا این دو، روایات تحریم را که ازعمر و فرزندش عبدالله روایت شده است، این گونه روایات را به خطا و فراموشی توصیف کرده اند.
دیدگاه اهل بیت(علیها السلام) دربارۀ گریه بر مرگ مؤمنان، دلالت بر جواز دارد، به شرطی که مقرون به عدم رضایت به تقدیر الهی در آن نباشد و یا این که سرودن شعر و نوحه گری، مشتمل بر دروغ نباشد و یا این که مشتمل بر خراشیدن صورت و یا پاره کردن گریبان نباشد.