بوی سیب : مجموعه اشعار محرم 94 صفحه 16

بالای سر اگر نکُشی ام بدون شک

پایین پای خود به خدا می کشی مرا

پایین پا و روی تل و پیش قتلگاه

درکربلای خویش سه جا می کشی مرا

با روضه ی کشیده ی قاسم، اگر نشد؛

با روضه ی حصیر و عبا می کشی مرا

بیمار روضه ات منم ای بهترین طبیب

اما تو در اِزای شفا می کشی مرا

حاسین و یا و نون مقطع، به وقت ذکر؛

با اسم خود هجا به هجا می کشی مرا

دربین اسم های خودت آخرش حسین

با اسم سیدالشهدا می کشی مرا

دائم مرا به روضه ی گودال می بری

یامی کِشی به روضه و یا می کُشی مرا

ای که دل ها همه از داغ غمت غمگین است

ای که دل ها همه از داغ غمت غمگین است

وی که از خون تو صحرای بلا رنگین است

نرود یاد لب تشنه ات از خاطره ها

هر که را می نگرم از غم تو غمگین است

زان فداکاری و جانبازی مردانه تو

به لب خلق جهان تا به ابد تحسین است

نازم آن همت والا که تو را بود حسین

که قیامت سبب رشد و بقای دین است

جان ز کف دادن و تسلیم به ظالم نشدن

آری آری به خدا همت عالی این است

جاودان خاطره نهضت خونین تو شد

چون که دین زنده از آن خاطره خونین است

جان به قربان تو ای کشته که خود فرمودی

مرگِ با نام، بِه از، زندگی ننگین است

زان جفایی که به جان تو روا داشت یزید

تا ابد دیده تاریخ بر او بدبین است