مدایح و مراثی حضرت ابوالفضل علیه السلام در شعر فارسی صفحه 69

1- دیوان شکوهی تهرانی، تهران، 1400ه- .ق، صفحه 259.

شد از کف عباسِ علی، رشته تدبیر *** یک تیر به مشک آمد و گردید زجان سیر

دست اجل آمد به گریبان اباالفضل

شد جان و تنش بر دم شمشیرگرفتار *** یک پیکر و صد سلسله از لشکر کفّار

از ضرب عمود آمد از اسب نگونسار *** فریاد بزد کای خلف حیدر کرّار

قربان تو گردید سرو جان اباالفضل

آمد شه لب تشنه سرش هِشت به دامن *** صد چاک تنی دید زتیرونی دشمن

پس صیحه کشید از دل پر درد به شیون *** آیا چه دلی داشت حسین مظهر ذوالمن

خون پاک چومی کرد زچشمان اباالفضل

* * *

پی نوشتها:

1 - واللّیل : اشاره است به آیه مبارکه « وَاللَّیل اِذَایغْشی: سوگند به شب آن گاه که جهان را در خود - فرو پوشد (اللّیل/ 1)
2 - والشّمس : اشاره است به آیه مبارکه : «وَالشَّمْسِ وَضُحها»: سوگند به آفتاب و روشنی اش به هنگام

چاشت (الشمس/ 1).

3 - اَیْمَن و اَیْسَر : راست و چپ .