زمزمهی عشق صفحه 205

که آفتاب بُرد آفتاب بر سر دست

نشان از گوهر آدم نداشت هر که نبود

به خُمسَرای ولایت خراب و بادهپرست

به باغ خانه تو کوثری بهشتی بود

که بر ولای تو دل بسته بود صبح اَ لَسْت

در آن میانه که مستی کمال هستی بود

به دور سرمدیات هر که مست شد پیوست

بساط دوزخیان زمین ز خشم تو سوخت

چو در سپاه ستم برق ذوالفقار تو جَست

هنوز اشک تو بر گونهی زمان جاریست