زمزمهی عشق صفحه 206

ز بس که آه یتیمان، دل کریم تو خَست

ز حجم غربت تو می‌گریست در خود چاه

از آن به چشمهی چشمش، همیشه آبی هست

هنوز کوفه کند مویه از غریبی تو

زمانه از غم تنهاییات به گریه نشست

دمی که خون تو محراب مهر رنگین کرد

دلِ تمامی آیینه‌ها ز غصّه شکست

شعر از نصرالله مردانی

امیرعشق

صدای کیست چنین دلپذیر میآید؟