غربت بقیع صفحه 11

ستمگران ستم پیشه در طول تاریخ گامهای بلندی در تخریب قبور مطهر پیشوایان دینی برداشتهاند و در این راه از هیچ جنایتی دریغ نورزیده‌اند، که به چند نمونه از آنها اشاره میکنیم:

1) نخستین گام در این رابطه توسط معاویه بن ابی اسفیان در سال 49 ق. برداشته شد.

وی از انتشار عنوان هند جگر خواره برای مادرش به شدّت رنج میبرد، از این رهگذر تصمیم گرفت که قبر شریف جناب حمزه را تخریب کند تا از مادرش به عنوان قاتل و جگر خواره کمتر یاد شود.

در آن تاریخ 46 سال تمام از شهادت حضرت حمزه میگذشت.

معاویه به بهانهی حفر قنات و آبرسانی به مدینه به اُحُد آمد و نخستین کلنگ را به قبر حضرت حمزه زد.

جنازه جناب حمزه به صورت تر و تازه نمایان شد، بیل به پای آن حضرت خورد، خون تازه از پای مبارکش سرازیر شد و به این وسیله مقام و جایگاه حضرت حمزه بیش از پیش بر سر زبانها افتاد. (31)

جابر بن عبدالله انصاری میگوید: اجساد شهدا آنقدر تر و تازه بود که مفاصل بدنشان به راحتی باز و بسته میشد. (32)

پس از گذشت چهارده قرن از شهادت حضرت حمزه، یک بار دیگر بدن شریف ایشان در اثر سیل نمایان شد، علامه محمود صوّاف که از شاهدان عینی جسد مطهر ایشان بود، میگوید: بدن کاملاً تر و تازه بود، آثار مُثله در گوش، دماغ و لبهای ایشان آشکار بود، شکم شریفش پاره شده، امعاء و احشایش بیرون ریخته بود.

این داستان را دکتر طارق سویدان در سری کتابهای «قصّه النّهایه»اش نقل کرده، سپس در سایت خود آن را قرار داد، بعدها تحت فشار وهّابیها آن را از سایت خود حذف نمود. (33)

2) گام دوّم را هارون الرّشید برداشت، قبر شریف امام حسین علیه السلام را با خاک یکسان کرد و آن درخت سدر که نشان قبر شریف بود، قطع کرد و حدیث شریف پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم که فرموده بود: خداوند لعنت کند قطع کنندهی آن درخت سدر را، در حق ایشان تحقق یافت. (34)