غربت بقیع صفحه 13

8) هشتمین گام را استعمار پیر انگلیس به دست نوکر حلقه به گوش خود محمد بن عبدالوهّاب برداشت و سخنان بی‌اساس ابن تیمیه را نهادینه کرد، به اهالی حرمین شریفین اعلام کرد که باید همهی گنبدها و گلدستهها تخریب شود، تا بساط شرک از روی زمین برچیده شود.

برای قداست دادن به یاوه سراییهای محمد بن عبدالوهّاب، اعلام کردند که باید همه معتقد شوند که به او الهام میشود و هر کس وهابیت را نپذیرد؛ باید به قتل برسد. (37)

پیشینهی تهاجم به شهر مدینه

تهاجمات فراوان از سوی حاکمان فاقد ایمان، به هجرت‌سرای پیامبر اکرم اتّفاق افتاده که صفحات تاریخ را لکّهدار نموده است، که به تعدادی از این تهاجمات وحشیانه اشاره میکنیم:

1) معاویه بن ابیسفیان بعد از جنگ صفّین یکی از سرداران خون آشام خود بُسر بن ارطاة را به مدینهی منوّره فرستاد و به او فرمان داد که مدینه را قتل عام نموده، دوستان مولای متقیان را از دم تیغ بگذراند. او نیز با لشکری جرّار به مدینه تاخته، از کشتهها پشته ساخته، به بهانهی خونخواهی عثمان بر مرد و زن رحم نکرده، حتی کودکان را نیز از دم تیغ گذرانید. (38)

2) بعد از معاویه، پسرش یزید نیز راه پدر را در پیش گرفت، مُسلم بن عُقبه را با 12000 نفر از خون‌آشامان به مدینه گسیل داشت و به او فرمان داد از اهل مدینه به عنوان بردهی زر خرید برای من بیعت بگیر، هر کس امتناع بورزد گردن بزن و بر احدی رحم نکن مُسلم بن عُقبه که در تاریخ به عنوان «مُسرف بن عُقبه» شهرت یافته، از هیچ جنایتی فرو گزار نشد و فاجعهی معروف به «حَرَّه» را پدید آورد.

در این فاجعه 700 تن از حاملان قرآن کشته شدند و به حریم هزار تن از نوامیس تعدّی شد. (39)

فاجعه‌آمیزتر این که وی این جنایت را به قصد قربت انجام داده و آن را مهمترین ذخیرهی آخرت خود قلمداد نموده(40) زیرا به فرمان خلیفه مسلمین انجام داده است. در این فاجعه 306 تن از چهرههای برجستهی مهاجران و انصار به قتل رسیدند. (41)

3) سوّمین حمله به مدینهی منوّره توسط منصور دوانیقی برای دستگیری و ریشهکن ساختن مجاهدان از تبار امام حسن مجتبی علیه السلام بود. منصور با ارسال لشکری متشکل از 4000 سوار و 2000 پیاده به فرماندهی برادرزادهاش عیسی بن منصور، به مدینه منوّره، نفس زکیه و طرفدارانش را قلع و قمع نمود. (42)

4) چهارمین تهاجم به فرمان هادی عباسی (برادر هارون الرشید) برای نبرد با حسین بن علی، مشهور به صاحب فخ و کشتار آنان در مدینهی منوّره به طرزی بسیار فجیع. (43)