ضیافت الهی صفحه 92

همان بد اخلاقی است. حالا اگر انسان خدای نکرده با یتیمی بد اخلاق باشد، با خانواده شهید،مجروح و معلول و یا محصلی با معلمش و معلم با محصل، یا کارمند با ارباب رجوع بد اخلاقی کند، همه اینها دارای عذاب است و هیچ فرقی نمی کند. بد اخلاقی سَمی است که اثرش کشنده است. «اِنَّ النَّفْسَ لامارهٌ بالسوء اِلاّ ما رحم ربی».(1) این نفس اگر کنترل و مهار نشود، انسان را بیچاره و رسوا می کند و آن لباس عزتی را که خداوند بر تن انسان پوشانیده است بیرون می آورد. همین قدر که لباس عزت را از انسان بگیرد، انسان بیچاره می شود؛ چرا که خدا مثل بنده هایش نیست که انسانی را که در حال سقوط است، هُل بدهد و بیندازد. فقط کافی است که لباس عزتش را از بنده اش بگیرد. آن وقت همه چیز تمام می شود. همین که معلوم و مشخص شد فلان خطا از انسان عامداً سر زده است توبه و پشیمانی هم در کار نبوده است، لباس عزت از او گرفته می شود. گرفته شدن لباس عزت برای انسان عین ذلت است.

زنده واقعی

در نهج البلاغه حضرت امیرالمومنین علیه السلام فرمودند: موتکم فی حیاتکم مقهورین.(2) شما اگر بمیرید، اما مرگتان به خاطر خدا باشد، عین زندگی است. برعکس اگر زنده باشید، ولی همراه این زندگی