کوثر بخشایش: ارمغانی برای مهمانان ماه خدا صفحه 10

روزه، و به ویژه روزه یک ماهه رمضان موجب می شود که حکومت شهوات و امیال شیطانی جای خود را به حکومت تقوی و پیروی از دستورات الهی بدهد، و تیرگی هوسها و شهوات در جان آدمی به نورانیت و روشنی باطن تبدیل شود.

در سایه همین صفا و پاکی حاصل از روزه است که روزه دار، با خودآگاهی نه تنها دهان و شکم را از خوردن و آشامیدن؛ که دست و پا و چشم و گوش و زبان و همه اعضای خویش را از آنچه خدا حرام فرموده نگاه می دارد و می تواند به آن درجه از تقوی نائل آید که حتی از اندیشه و فکر گناه نیز دوری گزیند، و این اوج نورانیت روزه است.

امیرالمؤمنین علی(ع) نیز به همین مرتبه اشاره می فرماید: «صِیامُ الْقَلْبِ عَنِ الْفِکْرِ فیِ الاَسامِ اَفْضَلُ مِنْ صِیامِ البَطْنِ عَنِ الطَّعامِ»(1) روزه دل از اندیشه گناهان، برتر از روزه شکم از خوردن و آشامیدن است.

و البته این بدان معنا نیست که ظاهر روزه و امساک از خوردن و آشامیدن را رها کنیم، بلکه لازم است. به آن اکتفا ننماییم و همراه با آن بکوشیم که به نتایج معنوی روزه نیز برسیم.

جالب است که همین امساک ظاهری و روزه معمولی نیز انقلابی روحی در روزه داران بوجود می آورد و طبق شهادت دست اندرکاران و آمار و ارقام، در ماه مبارک رمضان از شرارت ها و تباهیها کاسته می شود.

صفا و پاکی حاصل از روزه و خودداری و پرهیزگاری روزه دار همچون سپری