کوثر بخشایش: ارمغانی برای مهمانان ماه خدا صفحه 209

روز چهارم

روز چهارم

الهی؛ برای اقامه فرمانت محتاج نیرویم و برای رهیدن و رسیدن به تو محتاج تراز آن.

وقتی مهرت را می بارانی تا زمین را زنده گردانی و جهان را طراوت بخشی و دلها را حلاوت؛ جز ذکر تو راهی برای شیرین کامیم نیست و هم ذکر تو نعمت است، هم شکر تو رحمت پس مرا مهیای این مهم کن و در پناه عافیت خود، نگاهم دار تا نگاهبان خوبی برای دنیای خوبیهایت باشم.

روز پنجم

روز پنجم

الهی، زندگی بی حضور تو زندانی بیش نیست احساس با تو بودن، خود حیاتی نو است.

اولیاء مقربت، از غربت غروب دنیا به دورند و در کنار تو جاودانه.

آیا می آید آن روز که ما نیز بنده ای شایسته باشیم برای تو! و تنها پرستنده باشیم تو را و با غسل تطهیر و ندامت از گذشته ها به بارگاه ربوبی ات، بار یابیم.

سزاوار مهرت جز این نباشد!