کوثر بخشایش: ارمغانی برای مهمانان ماه خدا صفحه 32

نیمه شب از گلدسته های صحن مطهر حضرت رضا(ع) و مسجد گوهر شاد، صدای مناجات و نقاره بلند می شود تا مردم برای عبادت و خوردن سحری از خواب بیدار شوند.

طبل و شیپور: در بعضی از شهرها به جای نقاره برای بیدار کردن مردم طبل و شیپور می زنند معمولاً طبل و شیپور را در دو نوبت می زدند. نوبت اول سه ساعت به اذان صبح که به آن طبل اول می گفتند و نوبت دوم یک ساعت ونیم به اذان که طبل دوم گفته می شد.

بوق حمام: حمامهای قدیم، بوقهایی برنجی داشتند که برای اعلام شروع و پایان کار حمام بوق را به صدا در می آوردند. در ماه رمضان هم اغلب حمامها سحر و افطار با زدن بوق مردم را با خبر می کردند.

توپ در کردن: از زمانی که توپ به ایران آمد یکی از وسایلی که برای بیدار کردن مردم در سحر و اعلام وقت افطار به کار می رفت، در کردن توپ بود. در این توپ در عوض گلوله از کهنه و پارچه استفاده می شد.

کوبیدن دیوار همسایه: در ماه رمضان همسایه ها قرار می گذاشتند هر کس سحر زودتر بیدار شود همسایه های دیگر را هم بیدار کند. در صورتی که خانه ها دیوار به دیوار باشد با کوبیدن مشتهای پیاپی به دیوار، همسایه شان را بیدار می کنند. در غیر این صورت به در خانه همسایه می روند و آنقدر در می زنند تا مطمئن شوند اهل خانه بیدار شده اند.

نذر دادن: در قدیم گاهی افراد برای نذری که داشتند سحرهای ماه رمضان مردم را بیدار می کردند برای این کار نزدیک سحر از کوچه ها می گذشتند و با خواندن اشعار مذهبی یا کوبیدن حلقه درب خانه ها یا کوبیدن بر روی طبل مردم را بیدار می کردند.