شهد بندگی صفحه 102

بودن دریده نگردد، جمال دل آرای یار دیده نشود و تا حجاب خودبینی باقی است، آفتاب روی محبوب در نقاب خواهد بود.

میان عاشق و معشوق هیچ حایل نیست

تو خود حجاب خودی، حافظ از میان برخیز

حافظ

یکی از جلوه گاه های روشن پا نهادن بر نفس و ترک خود بودن و خود بینی، دعا و طلب گشایش امور در حق دیگران است. آنکه به حقیقت خیری می طلبد و خواهان نیکویی و زیبایی است، دیگر آفریدگان را از یاد نمی برد و به اقتضای آنکه به دیگر مؤمنان در جهت رضای محبوب محبتی دارد و مهر می ورزد، نه تنها ایشان را در دعای خیر خویش سهیم می بیند، که در طلب برکات و رفع مشکلاتْ مقدّمشان می دارد؛ چنان که فخر موجودات و سرور کاینات، محمد مصطفی صلی الله علیه و آله فرمود:

آن کس که به هنگام دعا، چهل تن از برادران ایمانی خویش را مقدّم یاد کند، خواسته اش درباره خود و آن چهل تن مستجاب خواهد گشت.(1)

در خبر است کسی که پشت سر مؤمنی دعا کند و از خدای تعالی برای او خیر بخواهد، از عرش الهی خطابش می رسد که تو را نیز یک صد برابر آنچه برای او دعا کردی، عطا خواهیم کرد.(2)