شهد بندگی صفحه 104

به اسرار دل ها آگاه است، بخوانیم و در برابرش بگوییم: «مولای من، چنان گرسنه محبت تو هستم که هرگز سیری ندارم و چنان عطشناک عشق توام که هیچ گاه از آن سیراب نمی گردم».(1) ولی دل و جان را اثری از محبّت او نباشد، مگر نه این است که تشنگان محبت یار مشتاق دیدار یار و لقای  دلدارند و همواره در طلب رضای او گام می زنند؛ هم چنان که در ادامه دعا می خوانیم: «چقدر مشتاق اویم که مرا می بیند و من از دیدن او محروم».(2) مگر چنین نیست که مشتاقان کویش را آسایش غافلانه، حرام است و آسودگی از سر بیهودگی و غفلت؛ ناستوده و نا به جا. پس باید با رعایت آداب و شرایط دعا و صیقل زدن آینه دل از زنگار کدورت ها و ناپاکی ها، دل را با زبان همراه سازیم و حالت خشوع و خضوع در محضر پروردگار حاصل آریم.

غرق شدن در دریای معانی دعا

خواندن الفاظ دعا، کاری سهل و آسان است که رنجی و زحمتی در بر ندارد، ولی متصف شدن به حقایق دعایی که خوانده می شود و توجه تمام به عمق معناها و مضمون های آن، امر دشواری است که کار هر کسی نیست و سخت تر از آن، جامه عمل پوشاندن به مضمون و مقتضای معانی دعاست. چنان که حضرت صادق علیه السلام در قسمتی از دعایی که ذکر شد، دوست داران خداوند را چنین توصیف می فرماید: «دوست داران واقعی خداوند، کسانی هستند که