شهد بندگی صفحه 127

پاره پاره خوی کن با نور روز

ورنه خفاشی بمانی بی فروز

با سلیمان خو کن ای خفاش رَد

ورنه در ظلمت بمانی تا ابد

مولوی

نقل است که حضرت نوح علیه السلام را _ که پیر انبیای الهی است _ پرسیدند: دنیا را چگونه دیدی؟ فرمود: «دنیا همچون خانه ای دو در است که از دری وارد شوند و از دیگری خارج».(1)

پس طالبان رضای الهی و جویندگان معرفت نفسانی را فرض است که وصایای انبیای مکرم و اولیای عظیم الشأن الهی را با گوش هوش بشنوند و چند صباح که با کاروان عمر از ظلمتکده دنیا به سرای جاوید عقبا همراهند، به زینت و زیور دنیا و جلوه گری این خاکدان تیره دل خوش نکنند که آن را محل تجارت و کسب حیات جاویدان قرار دهند و با ذکر و عبادت و مناجات با پروردگار خود را از دام دنیا رهانیده، از تاریکی به نور رسانیده، به لقای پروردگار و مشاهده نور وجه الهی شادمان گشته، به عالم نور و بهجت و صفا در بهشت الهی در آیند.

نقل است که بزرگی را گفتند: با دنیا چه کردی؟ گفت: آن را ریشخند کردم. گفتند: چگونه؟ گفت: از نعمت هایش بهره بردم، در خدمت آنچه او مرا از آن باز می داشت؛ یعنی سعادت ابدی در جوار یار.