شهد بندگی صفحه 132

بلندی و سرفرازی، جز در توشه آخرت برداشتن و دنیا و تعلقات آن پشت سر افکندن، حاصل نشود و جز این اگر رفعتی و جلالتی در خیال آید، وهم و گمانی بیش نیست و موجب خسران و نکال اخروی خواهد بود؛ چنان که از ائمه معصوم علیهم السلام روایت است که: «در دنیاطلبی، خواری و در طلب بهشت و رضوان الهی، عزت و سرفرازی آدمیان نهفته است».(1) و عجب است که آدمی با جست و جوی آنچه فنا پذیرد، ذلت و خواری خویش بر می گزیند و با ترک آنچه پایدار و باقی است، عزت خویش از کف می دهد و در حدیث قدسی آمده است: «بیچاره بنده من که آنچه بدو زیان می رساند، شادمانش می سازد».(2)

نقل است از فضیل بن عیاض که گفت: به خدای، اگر آخرت از سفالی بودی باقی و دنیا از زر فانی، سزا بودی که رغبت خلق به سفال باقی بودی. پس حال چگونه باشد که دنیا نیست، الاّ سفال فانی و آخرت زر باقی، و گفت: هیچ کس را هیچ نداند از دنیا، تا از آخرتش صد چندان کم نکردند. از بهر آنکه تو را به نزدیک خدای آن خواهد بود که کسب کرده ای و می کنی، اکنون خواه بسیار کن و خواه اندک کن.(3)

دنیا مطلب که عور می باید رفت

نزدیک مشو که دور می باید رفت

حمالی اسباب جهان هرزه مکن

کز کوچه تنگ گور می باید رفت

1- میزان الحکمه، ج 3، ص 249؛ فهرست غرر الحکم، ص 111.
2- نشان از بی نشان ها، ص 299.                                                
3- تذکره الاولیاء، ص 85.