شهد بندگی صفحه 133

ابو سعید ابوالخیر

زهد و ترک دنیا، سیره اولیا

بی رغبتی به دنیا و بی توجهی به طنازی ها و فریب کاری های آن، سیره عملی اولیای دین و روش دایمی اهل معرفت است که دنیا نه آن عجوزه ای است که دست از سر انسان جاهل بردارد، که هر لحظه به شکلی و هر روز به رنگی در برابر دیدگان تشنه و هر جایی بر آدمی جلوه می کند و او را به سوی خویش می کشاند تا با نیرنگ و فریب و دغل، آدم بیچاره را در چاه ظلمانی هلاکت و دوری از روضه رضوان الهی به زندان ابدی و فنا و نیستی افکند. مردان راه را در این ورطه همتی بس بلند می باید و توکلی تام به حضرت محبوب که تا عنایت الهی نباشد، هیچ کس را یارای خلاصی از بند نامریی دنیا نیست؛ چنان که گفته اند:

تو مپندار که مجنون سر خود مجنون شد

از سمک تا به سهایش، کشش لیلا بُرد

من به سر چشمه خورشید نه خود بردم راه

ذرّه ای بودم و مهر تو مرا بالا برد

علامه طباطبایی

دنیا در چشم امام علی علیه السلام

هم از این روست که مولی الموحدین، علی بن ابی طالب علیه السلام که حاکم زمین های اسلامی بود و امام و والی مسلمانان، در تاریکی نیمه شبان در محراب عبادت بر پای می ایستاد، محاسن مبارک به دست می گرفت، چون مارگزیده بر خویش می پیچید و می نالید و خطاب به سرای فانی دنیا می فرمود: