شهد بندگی صفحه 150

حیران پرسید: چه می کنی؟ عابد گفت: دست خویش به آتش دنیا می سوزانم، تا از آتش آخرت و عذاب الهی نجات یابم. پس آن زن از عبادت گاه بیرون دوید و فریاد برآورد: عابد را دریابید که اینک خویش را خواهد سوخت.(1)

اگر لذت ترک لذت بدانی

دگر لذت نفس، لذت نخوانی

هزاران در از خلق بر خود ببندی

مگر باز باشد دری آسمانی

چنان می روی ساکن و خواب بر سر

که می ترسم از کاروان بازمانی

سعدی

مُهر قبولی اعمال

تقوا و پرهیز از غفلت و معصیت، مهر قبولی اعمال آدمی است و تا نامه کردار انسان مزین به این مهر و نشان الهی نباشد، انسان را به کار نیاید و مقبول درگاه پروردگار نیفتد. آنچه عمل را از خاکدان ظلمت دنیا بالا می برد و تا عرش الهی عروج می دهد، تقواست که خدای تعالی می فرماید: «إنَّما یَتقبَّلُ اللّه ُ مِن الْمُتَّقین؛ همانا خداوند فقط از پرهیزکاران قبول می کند». (مائده: 27)

تقوا، زینت روح و جان اعمال است و هر عملی، با تقوا بزرگ و با ارزش است؛ هر چند به ظاهر کوچک و اندک به نظر آید. تقوا، اکسیر اعظمی است که مس اعمال را زر ناب می کند. عیار اعمال انسان نیز بسته به میزان تقوایی