شهد بندگی صفحه 155

انسان نخواهد داشت، مگر آنکه با تقوا به کف آید و با تقوا به سر رسد.

نقل است که یکی از اصحاب حضرت امام سجاد علیه السلام نیمه های شب آن حضرت را دید که در گوشه ای خلوت اشک می ریزد و به پیشگاه خدای متعال عذر تقصیر می آورد. گوید: چون این حالت را از ایشان ملاحظه کردم، نزدیک رفته و سر مبارکش را که بر سجده بود و اشک می ریخت، از خاک برگرفته، بر زانو نهادم و شروع به گریستن کردم، به گونه ای که قطره های اشکم به صورت آن حضرت می ریخت. حضرت از جای برخاست و نشست و فرمود: چه کسی مرا از یاد و انس با پروردگارم بازداشت. من خود را معرفی کرده و گفتم: این شیون و فریاد از برای چیست، در حالی که ما باید چنین ناله سر دهیم و فغان کنیم که گناهکاریم و بر نفس خویش جنایت روا داشته ایم. شما که پدرتان حسین بن علی علیه السلام است و مادرتان فاطمه زهرا علیهاالسلام و جد بزرگواری چون پیامبراکرم صلی الله علیه و آلهدارید؟ آن حضرت روی به من کرده فرمود: این گونه نیست!! این گونه نیست!! صحبت از پدر و مادر و جدّم مکن که خداوند بهشت را برای بندگان مطیع و نیکو کارش آفرید، هر چند غلام حبشی باشد، و آتش را برای گناهکاران خلقت کرد، هر چند از فرزندان قریش [و هم طایفه پیامبر] باشد. مگر نشنیده ای که خداوند می فرماید: «آن گاه که در صور دمیده شود، هیچ یک از پیوندهای خویشاوندی میان آنها نخواهد بود و از یک دیگر تقاضای کمکی نمی کنند». (مؤمنون: 101) [چون کاری از کسی ساخته نیست، ]به خدا سوگند که فردای قیامت هیچ چیزی تو را سود نمی بخشد،