شهد بندگی صفحه 182

آید، عشق و محبت می ورزد. آنجا که در صبح اَلَسْت، پروردگار مهربان نقاب از چهره جان فزای خویش برگرفت و بر تمامی آدمیان جلوه گری فرمود و ایشان را پرسید: «اَلَسْتُ بِرَبّکُمِ؛ آیا من پروردگار شما نیستم؟» انسان عرضه داشت: «آری» و بدین سان، مهر و محبت خویش بدو اظهار کرد و معترف بدان گشت که جز او به دیگری دل نخواهد بست. هم از این روست که در دنیا به هر کمالی دل می بندد، از آن جهت که نمود و مظهری از آن کمال بی نهایت است و در واقع، به هر که مهر می ورزد، به محبوب واقعی و پروردگار کریم مهرورزی کرده است، هر چند خود از این معنا غافل و بی خبر باشد؛ چنان که حضرت امام زین العابدین علیه السلاممی فرماید: «خداوند آفریدگان را در راه محبتش بر انگیخت».(1)

پس هر شیفتگی و شیدایی به هر محبوبی که در دل و جان آدمی افتد، بر اثر دلدادگی به محبوبی است که فراتر از او جمال و جلالی نیست. از همین روست که خدای سبحان، در دعای شریف جوشن کبیر، محبوب تر از هر حبیبی معرفی گردیده است: «ای محبوب تر از تمامی محبوبان... ای شریف ترین محبوب شناخته شده».(2)

هزار جهد بکردم که سرّ عشق بپوشم

نبود بر سر آتش میسرم که بجوشم

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم

شمایل تو بدیدم، نه عقل ماند و نه هوشم