شهد بندگی صفحه 193

دهند و از دوست جز دوست تمنا نکنند. آن کس که خلوت با یار نجوید و خواب ناز در بستر نرم عافیت بر راز گویی و دلدادگی با دوست گزیند، هرگز نمی توان محب صادقش خواند؛ چنان که در خبر است از پروردگار کریم که کلیم درگاه خویش، حضرت موسی بن عمران علیه السلام را فرمود:

دروغ می گوید آن که دعوی دوستی مرا کند و چون شب فرا رسد، چشم بر هم نهد و به خواب رود. مگر نه آن است که هر عاشقی خلوت گزیدن با محبوب خویش دوست می دارد. ای فرزند عمران! من بر احوال دوستدارانم آگاهم. چون شب فرار رسد، چشم بر قلب خویش می گشایند و عذاب من در برابرشان مجسم می گردد. مرا مشاهده می کنند و رویاروی با من به صحبت و مناجات بر می خیزند.(1)

باری، عارفان را جز خلوت نیمه شبان مجال سوداگری و عشق بازی با پروردگار نباشد و قدر گوهر نیمه شب، مناجاتیان دانند و بس؛ چنان که عارفی گوید: اگر هشت بهشت را در کلبه ما گشایند و ولایت هر دو سرا به ما دهند، بدون یک آه که در سحرگاه بر یاد شوق او از میان جان ما برآید، ندهیم، بلکه یک نفس که به درد او برآریم، با مُلک هجده هزار عالم برابر نکنیم.(2)

همه شب در فراقت ناله چون مرغ سحر کردم

که گلزار جهان را چون دل خود پر شرر کردم

به امیدی که بینم نو گل رویت به گلزاری